پيامبر و علىبن ابىطالب ما در زمان پيامبر ، به على چنان مىنگريستيم كه گويى به ستاره آسمان نگاه مىكنيم . عمربن خطاب در خانهء بىهمتاى ابوطالب ، روح واحدى با نهايت صدق و صفا و وحدت نظر كامل نسبت به جهان هستى و زندگى رشد و نموّ مىكرد و بر ريشه‌هاى عميق‌تر و شاخه‌هاى پربارترى در علاقه و پيوند پيامبر نسبت به تربيت يافتهء خود - كودكى كوچك ، تا آن‌گاه كه جوان برومند و رشيدى شد - پسرعمويش ، علىبن ابىطالب ، تجلى مىنمود و استمرار مىيافت . اگر ما به ماهيّت پيدايش معانى انسانيت در قلب و روح اعتقاد داشته باشيم ، خواهيم ديد كه تولد على بن ابىطالب اساساً برپايه ايمان به رسالت خيرخواهانه و دفاع از آن استوار بوده است ، زيرا خصايص محيط خانه ابوطالب كه محمد در آن پرورش يافت ، به‌طور طبيعى ، هنگام تولد ، به پسرعموى او انتقال يافت . خلق و خوى على با همان فضايلِ خانهء پدرش ابوطالب ، عجين شد و رشد يافت . خانه‌اى كه ديوارهاى آن ، نخستين سخنان محمد را شنيد و دعوت اسلامى از آن‌جا به مرحله وجود گام نهاد . على هنوز بيش از چهارسال نداشت كه محمد او را به سينه